"این برات بچه نمیشه .بروبندازش کنارخیابون"این بخشی ازگفته های یک خانم دکتر فوق تخصصه که مادرباگریه می گفت.البته این باراول نیست که پیشنهادات این خانم دکتر را از زبان یک مادرمی شنوم .حداقل ده بارمشابه این جملات را با چشم گریان و از زبان مادران شنیدم.

به این خانم دکترمحترمه بایدگفت : آیا یک کودک را به صرف معلولیت جسمی بایددورانداخت.آیا به یک مادر که باهزارامید وپس ازسالها صبر وهزینه زیادیک نوزادبه دنیا آورده گفتن این جملات رواست .

مگرنه اینکه عمردست خداست .مگرماچه قدر به زندماندمان حتی یک لحظه بعد امیدواریم.مگر نه اینکه سقط جنین قتل عمد محسوب شده چه رسد به یک نوزادمتولد شده.مگرنه اینکه مااعتقاد داریم خدمت به معلولین خدمت به نبی اکرم است. مگرنه اینکه کودکان استثنایی فرشتگان روی زمینند.

آیا اگرهمین خانم دکتریک پدریا مادرپیر 100ساله ی مریض داشته باشد.که به زنده ماندن او امیدی نیست  آیا برای درمان اوتمام تلاش خود رانمی نمایند. پس چرا اینگونه دل یک مادررامی شکند.

من ازاین مادران عزیز پوزش می طلبم.